Strona główna » Sea Dragon

Sea Dragon

Autor: Daniel Śledź
127 odsłon

Starship najpotężniejszą rakietą, jaką kiedykolwiek zaprojektowano? Już prawie 60 lat temu zaprojektowano rakietę wielokrotnego użytku, która była w stanie wynieść do 550 ton ładunku na LEO!

Rakieta Sea Dragon została zaprojektowana w 1962 roku dla firmy Aerojet przez Amerykańskiego inżyniera Roberta Truax’a. Była to jedna z wielu zaprojektowanych przez niego rakiet, które miały startować na morzu. 

150 metrów długości, 23 metry średnicy, 18000 ton masy startowej uczyniłoby ją  najpotężniejszą rakietą, jaką kiedykolwiek zbudowano.

Foto: AstroBidules

Sea Dragon miał startować na morzu – 55 kilometrów od wybrzeża Canaveral na Florydzie.

Jego moc wynosiłaby 36,000,000 kgf (kilogram-siła), a byłby w stanie wynieść do 550 ton na niską orbitę okołoziemską.

Rakieta składa się z pierwszego stopnia (ang. interstage), drugiego stopnia (ang. transition stage), ładunku oraz modułu dowodzenia i obsługi typu Apollo.

Pierwszy stopień zasilany mieszanką nafty (RP-1) i ciekłego tlenu (LOX) w stosunku 2.3:1, mierzył 79,8 metrów. Posiadał jeden silnik z czasem pracy 81 sekund, po których odłączał się od pozostałych stopni, po czym wracał na Ziemię. Aby spowolnić tak ogromny stopień potrzebne było coś innego niż spadochron, bo taki musiałby mierzyć 822 metry średnicy. Inżynier wymyślił nadmuchiwany aerodynamiczny zwalniacz, wysoce niezawodny i łatwy w obsłudze system.

Pierwszy stopień powracający na Ziemię
Foto: https://youtu.be/hHG3Z0O9Xzo

Drugi stopień miał wysokość 83,82 metra, spalał mieszankę LOX i ciekłego wodoru (LH2) w stosunku 5:1. Połączenie to zostało wybrane ze względu na wysoką wydajność i rozsądny koszt w przeliczeniu na funt. Drugi stopień miał również cztery pomocnicze silniki LOX-LH2 obracające się wokół jednej nachylonej osi, które były kontrolowane przez elektroniczne siłowniki. Były one używane do kontroli kierunku i przechyłu w locie, a także do dodatkowego kopnięcia potrzebnego do wprowadzenia ładunku na orbitę. Istotną cechą koncepcji było zastosowanie rozszerzalnego stożka wylotowego dyszy.

Porównanie Sea Dragona z legendarnym Saturnem V
Foto: BrickLink

Jako że nasz Morski Smok startował z oceanu, nie było sensu budować go na lądzie, a następnie wrzucać go do wody. Dlatego został zaprojektowany tak, aby w łatwy sposób można było go zbudować także na morzu. Słona woda jest zarówno korozyjna, jak i elektrycznie przewodząca, więc wystarczająco niebezpieczna dla złożonych systemów,  takich jak statki kosmiczne. Aerojet inspirował się łodziami podwodnymi, które mogą przetrwać zanurzone w słonej wodzie przez wiele miesięcy. Cały sprzęt elektryczny i komponenty zostały umieszczone w wodoodpornej powłoce z wewnętrznym dostępem tylko przez części rakiety powyżej linii wodnej. 

Aby fizycznie zbudować Sea Dragon, Aerojet zaproponował użycie klasycznych metod budowy statków. Duże części, takie jak komponenty głównej sceny, byłyby budowane w istniejących stoczniach i suchych dokach, podczas gdy mniejsze części mogłyby być wytwarzane w zewnętrznych fabrykach. Każdy ukończony element zostałby następnie przeniesiony do miejsca montażu w pobliżu przylądka Canaveral, specjalnej laguny do montażu pogłębiarek. Laguna została zaprojektowana tak, aby zapewnić „spokojne wody” do montażu. Był to rodzaj mokrego odpowiednika VAB, budynku zaprojektowanego tak, aby zapewnić całodobowe miejsce montażu Saturn V, wolne od ograniczeń pogodowych. Morski smok zostałby złożony tam w całość. W tym miejscu zostałby również dodany specjalny element układanki startowej: jednostka balastowa. 

Jednostka balastowa składa się z sześciu cylindrycznych zbiorników i otworu na tylnym końcu. Pomagał on utrzymać stabilnie rakietę w pionie przed startem.

Foto. discovermagazine.com

W przeciwieństwie do ówczesnych rakiet jednorazowego użytku, Sea Dragon został zaprojektowany do niemal całkowitego ponownego wykorzystania. Oznacza to, że gdy dany stopień kończył swoją pracę, rozpoczynało się odzyskiwanie każdego elementu. Począwszy od jednostki balastowej, która przy starcie zatonęła, lecz po zdalnym napompowaniu wewnętrznych zbiorników zaczęła się unosić i zostałaby odholowana do laguny.

Mimo że koncepcja smoka była badana, chwilę po tym, jak kilku ludzi stanęło na Księżycu, żadna część systemu nie została uznana za zbyt skomplikowaną ani szalenie futurystyczną, że nie można było zaprojektować rozwiązania. Jak wiadomo, Sea Dragon nigdy nie powstał.  Mimo dobrej koncepcji NASA wolała inwestować w program Apollo, skupiając się na podróżach ludzi na Księżyc niż uczynić wynoszenie ładunków rutynową czynnością bez zastosowań Księżycowych.

   Źródła:

https://www.discovermagazine.com/the-sciences/sea-dragon-is-the-biggest-rocket-we-ever-dreamed-of

http://www.astronautix.com/s/seadragon.html

https://nasa.fandom.com/wiki/Sea_Dragon_(rocket)

1 komentarz

Również mogą Ci się spodobać

Umieść komentarz

Ta strona korzysta z plików cookie, aby poprawić korzystanie z naszego portalu. Zakładamy, że nie masz nic przeciwko, ale możesz zrezygnować, jeśli tylko chcesz. Akceptuj Czytaj więcej